ذات آدمی اقیانوسی است خارج از محدوده وزن و سنجش . ذات خود را شکوفا می سازد مانند گلی با گلبرگهای  غیر قابل شمارش .

ارد بزرگ : پذیرفتن این سخن برایم دشوار است که: پیکر بزرگترین زندان روان بشر است . باید گفت پیکر بهترین دوست و همدم زندگی این جهانی روان است و همیشه بدون کوچکترین ایستادگی بدنبال خواسته های روان می دود . این که انگاشته شود با رفتن روان از جسم ،  می توان زودتر به دیدار دلدار شتافت ، اشتباه است چون هم او چنین سرنوشتی را برای ما آفریده است کسی که دلدار می خواهد باید به خواست او تن دهد .

از دوا بی یِرد مزریچ پرسیدند که بهترین الگو برای پیروی چیست ؟ افراد پرهیزگاری که زندگی شان را وقف خدا می کنند و نمی پرسند چرا ؟ یا افراد بی فرهنگی که می کوشند اراده باریتعالی را بفهمند ؟

شاگردی از استادش پرسید چطور می شود به مقصود رسید؟استاد پاسخ داد : به مکانی که می گویم برو آنجا دری را می بینی روی در عبارتی نوشته شده آن را ببین و نزد من باز گرد و عبات را بگو مرید روح و جسم خودش را وقف جست و جو کرد و آخر آنچه را می خواست یافت و نزد استاد بازگشت . استاد پرسید روی در چه نوشه شده بود ؟ مرید گفت : نوشته شده بود غیر ممکن است استاد پرسید این جمله روی دیوار نوشته شده بود یا روی در؟ مرید گفت روی در استاد گفت خوب پس بازگرد و در را باز کن مرید چنین کرد و از آنجاییکه آن جمله روی در بود با کنار رفتن در دیگر آن جمله به چشم نمی خورد پس به راه خود ادامه داد

روزی حقیقت و دروغ تصمیم گرفتند برای شنا به دریا بروند هنگامی که به ساحل رسیدند حقیقت لباس های خود را در آورد در این زمان دروغ لباس های حقیقت را پوشید و رفت از آن روز همیشه حقیقت عریان و زشت است اما دروغ با لباس های حقیقت در ظاهری آراسته نمایان می شود

مارشا آرونز ‎/ ترجمه: لادن خضرى
از سن ۱۲ سالگى به بعد، هر سال در روز تولدم، از طرف شخص ناشناسى، يك شاخه ياس سفيد برايم به خانه فرستاده مى شد. روى گل يادداشتى نبود و تماس با گل فروش هم فايده نداشت، چون او هم فرستنده را نمى شناخت.
چندسال كه گذشت، ديگر سعى نكردم فرستنده گل را بشناسم، فقط با زيبايى و عطر سرمست كننده آن يك شاخه گل سفيد و جادويى و بى نقص كه درچين هاى كاغذ نرم و نازك صورتى آرميده بود، شاد مى شدم و عالمى داشتم.
بسيارى از لحظات پرآشوب دوران بلوغ من، با خيال شگفت انگيز و هيجان آور شناختن كسى كه اين قدر برايش عزيز بودم كه «هرگز» روز تولدم را فراموش نمى كرد و آن قدر هم خوب و نازنين بود كه كوچك ترين توقعى از من نداشت، پر از شادمانى و اميد مى شد.
در آن دوران، از تصور اين كه كسى مرا دوست دارد و منتظر است تا من بزرگ تر شوم و خود را به من بشناساند و بعد زندگى سعادتمندانه اى را با هم شروع كنيم، دلم از شادى لبريز مى شد. در برابر اين محبت زيبا و خالصانه، حرف هاى سطحى ديگران در نظرم جلوه اى نداشت.
مادر از اين هديه عجيب خبر داشت، چون اغلب، خيال پردازى هايم را گوش مى داد و گاهى هم كمكم مى كرد تا به قصه هايم شاخ و برگ بيشترى بدهم. از من مى پرسيد شايد به كسى محبت خاصى كرده ام و خودم يادم نيست و او به اين ترتيب از من قدردانى مى كند. شايد همسايه مان بوده كه هميشه دستش پر از كيسه هاى خريد بود و تازه بايد كودكش را هم راه مى برد و من هر وقت كه او را مى ديدم، كمكش مى كردم. شايد هم فرستنده مرموز آن گل ها، پيرمرد آن طرف خيابان بود كه زمستان ها، غالباً بسته هاى پستى را برايش مى بردم تا مجبور نشود از خيابان يخ زده براى رسيدن به صندوق پستى عبور كند و خود را به خطر بيندازد.
مادرم سعى مى كرد قوه تخيل مرا درباره ياس سفيد تقويت كند. او مى خواست كه بچه هايش خوش خلق و مهربان باشند و احساس كنند كه همه، آنها را دوست دارند و فقط مادر نيست كه دوست شان دارد.
وقتى ۱۷ ساله بودم، پسرى دلم را شكست. آن شب تا صبح گريه كردم. صبح وقتى از خواب بيدار شدم، ديدم مادر با خطى خوانا روى آيينه اتاقم نوشته «ترديد نداشته باش كه وقتى نيمه خدايان مى روند، خدايان از راه مى رسند.»
آن كسى كه گل ها را برايم مى فرستاد، به قدرى مهربان بود كه اين جور اشتباهاتم را مى بخشيد و باز گل ها را مى فرستاد. مادرم ديگر غير از اين جمله زيباى امرسون، در اين باره با من حرفى نزد، ولى واقعاً حالم هر روز بهتر شد. روزى كه جمله را از روى آيينه پاك كردم، مادر مطمئن شد كه همه چيز رو به راه است.
بعضى زخم ها هم بود كه مادر نمى توانست آنها را شفا بدهد؛ يكى فوت ناگهانى پدر، آن هم درست يك ماه قبل از فارغ التحصيل شدن من از دبيرستان. واقعاً از اين كه پدرم زنده نبود تا شاهد يكى از مهم ترين اتفاقات زندگى من باشد، زجر مى كشيدم و ابداً دلم نمى خواست در جشن فارغ التحصيلى شركت كنم. حتى تصميم گرفته بودم به جاى ادامه تحصيل در كالج كه مستلزم آن بود كه به شهر ديگرى بروم، در خانه بمانم، چون به اين ترتيب، احساس امنيت بيشترى مى كردم.
مادرم با آن كه خود سخت عزادار بود، ابداً دلش نمى خواست از من بشنود كه نمى خواهم در هيچ يك از برنامه ها و مراسم مدرسه شركت كنم. يادم هست كه روز قبل از فوت پدر، با چه شوق و ذوقى رفتيم و يك لباس بسيار قشنگ سفيد و آبى را براى شركت در جشن مدرسه تهيه كرديم. وقتى پدر مرد، آن لباس را به كلى فراموش كردم.
اما مادر چيزى را فراموش نمى كرد. او لباس را حاضر و آماده روى كاناپه اتاق نشيمن گذاشته بود تامن بپوشم و به جشن مدرسه بروم. شايد لباس جديد براى من جاذبه اى نداشت، ولى مادر برايش خيلى مهم بود كه ما بچه ها درباره خود احساس خوبى داشته باشيم. او هميشه ما را از احساس اسرارآميزى لبريز مى كرد و به ما اين توانايى را مى داد كه حتى در زشتى ها، زيبايى و شكوه را كشف كنيم. مادر هميشه دوست داشت فرزندانش را مثل ياس سفيد ببيند: «دوست داشتنى، قوى، كامل و با هاله اى از راز و شايد كمى ابهام.»
۲۲ ساله بودم كه مادر از دنيا رفت. ۱۰ روز بعد ازدواج كردم. آن سال، نخستين سالى بود كه در سالروز تولدم، ديگر پستچى ياس سفيد برايم نياورد!؟

سلام دوستان خوبم